Hoe zouden zij op de SEH worden behandeld?
Moeten ze lang wachten op behandeling omdat hun verwondingen hun eigen schuld zijn?
Worden ze door het medisch personeel bestraffend toegesproken?
Uit het personeel onbegrip en woede over de gevolgen van hun daden voor anderen?
Worden de wonden zonder verdoving gehecht ?

Nee.
Uiteraard niet.
Want iedereen heeft volgens internationale medische richtlijnen recht op een zorgzame en menselijke behandeling. Eigen negatieve opvattingen over de oorzaak van de verwondingen mogen niet doorwerken in de behandeling van een cliënt.

Diezelfde avond is er ook een ander ongeluk gebeurd. Een jonge vrouw voelt zich geïsoleerd, vervreemd van zichzelf en anderen, zit gevangen in een cirkel van angst, verdriet en verwarring. Moe van het constante gevecht tegen pijnlijke herinneringen, wil  ze niemand tot last zijn. Ze heeft nooit geleerd hulp te vragen. Het had in het verleden ook nooit zin dat te doen. Het mes is haar enige vriend. De gekliefde huid brengt even rust.  Maar daarna is er de schaamte. De wonden moeten  worden gehecht. Op de SEH komt ze in haar eentje aan. Ze krijgt de minste urgentie, want haar wonden heeft ze zelf toegebracht.  Ze wordt bestraffend toegesproken, want hiervoor zijn  artsen niet opgeleid.  Ze wordt zonder verdoving gehecht want ze voelt toch geen pijn.

Mensen die zichzelf beschadigen worden door artsen en verpleegkundigen meer dan eens zodanig bejegend, dat ze zich na de behandeling slechter voelen dan daarvoor.  Hoe kan het dat de mannen uit het eerste voorbeeld een betere medische behandeling ontvangen dan de vrouw die niemand tot last wil zijn? Dit staat haaks op de uitgangspunten voor ethisch medisch handelen die internationaal  zijn uitgewerkt. De Landelijke Stichting Zelfbeschadiging pleit voor een zorgzame en menselijke medische behandeling voor iedereen.

Meer lezen over de tien mensenrechten van personen die zichzelf beschadigen?  Zie link: http://www.stichtingzelfbeschadiging.nl … verwonden/

Het recht op een zorgzame en menselijke medische behandeling. is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.

Het doel van de gespreksgroep is het verkrijgen van inzicht in de achtergronden, aard en functie van de zelfbeschadiging, en het werken aan persoonlijke doelen m.b.t. zelfbeschadiging en herstel. Hierbij word gebruik gemaakt van de ervaringen van de groepsleden zelf (zelfhulp) en de ervaringsdeskundige groepsbegeleiders (praktijk en theorie).
Er zal met thema's gewerkt worden als: wat betekent zelfbeschadiging voor mij? Hoe ga ik om met littekens en/of reacties uit de omgeving? Wat helpt bij mijn herstel? ect.
De groep komt in totaal 10 keer bijeen; De eerste bijeenkomst zal een kennismaking zijn, en vervolgens zullen er 8 bijeenkomsten plaatsvinden; eens in de twee weken. Er zal afgesloten worden met een terugkomdag.
Er is plaats voor maximaal 8 deelnemers vanaf 18 jaar. Afhankelijk van het aantal deelnemers duurt een bijeenkomst 2 of 2,5 uur.

De groepsbijeenkomsten zullen plaatsvinden op een doordeweekse middag of avond. De kosten voor deelname aan de gespreksgroep bedragen 60 euro, inclusief materiaal en versnaperingen. Over een eventuele financiele regeling kan overlegd worden indien de kosten een belemmering vormen voor deelname aan de groep.

Als je geinteresseerd bent in deelname kun je vrijblijvend contact opnemen met de LSZ en/of de folder bestellen. Voorafgaand aan de deelname zul je worden uitgenodigd voor een aanmeldingsgesprek.

Tel: 030-2311472 (bereikbaar op woensdag)
Mail: stichting@zelfbeschadiging.nl

Contactpersonen: Jolanda de Jongh, Sanne Janssen, Channa Moed.

De LSZ start met een nieuwe gespreksgroep in het najaar! is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.

Het doel van de gespreksgroep is het verkrijgen van inzicht in de achtergronden, aard en functie van de zelfbeschadiging, en het werken aan persoonlijke doelen m.b.t. zelfbeschadiging en herstel. Hierbij word gebruik gemaakt van de ervaringen van de groepsleden zelf (zelfhulp) en de ervaringsdeskundige groepsbegeleiders (praktijk en theorie).
Er zal met thema's gewerkt worden als: wat betekent zelfbeschadiging voor mij? Hoe ga ik om met littekens en/of reacties uit de omgeving? Wat helpt bij mijn herstel? ect.
De groep komt in totaal 10 keer bijeen; De eerste bijeenkomst zal een kennismaking zijn, en vervolgens zullen er 8 bijeenkomsten plaatsvinden; eens in de twee weken. Er zal afgesloten worden met een terugkomdag.
Er is plaats voor maximaal 8 deelnemers vanaf 18 jaar. Afhankelijk van het aantal deelnemers duurt een bijeenkomst 2 of 2,5 uur.

De groepsbijeenkomsten zullen plaatsvinden op een doordeweekse middag of avond. De kosten voor deelname aan de gespreksgroep bedragen 60 euro, inclusief materiaal en versnaperingen. Over een eventuele financiele regeling kan overlegd worden indien de kosten een belemmering vormen voor deelname aan de groep.

Als je geinteresseerd bent in deelname kun je vrijblijvend contact opnemen met de LSZ en/of de folder bestellen. Voorafgaand aan de deelname zul je worden uitgenodigd voor een aanmeldingsgesprek.

Tel: 030-2311472 (bereikbaar op woensdag)
Mail: stichting@zelfbeschadiging.nl

Contactpersonen: Jolanda de Jongh, Sanne Janssen, Channa Moed.

De LSZ start met een nieuwe gespreksgroep in het najaar! is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.

Samen met een bondgenoot ben ik afgereisd naar Den Haag Centraal, en een twee meter hoog en tweeënhalf meter breed spandoek vraagt natuurlijk om de nodige aandacht. In de intercity werd ons door de passagiers en de conducteur in de trein al gevraagd het spandoek uit te rollen in dit verder toe te lichten – het actievoeren was al begonnen!
Op het station van Den Haag Centraal was het een drukte van jewelste. Overal stonden mensen met spandoeken elkaar op te wachten, organisaties die aan het ‘koppen-tellen’ waren, en netwerkende dames in het toilet met spandoeken van Ypsilon. Nadat we allemaal compleet waren zijn we richting het Malieveld gelopen.

Onderweg kwamen we opmerkelijk genoeg nog een aantal bekenden tegen, en voor het Malieveld hebben we nog even stilgestaan. De ME kwam op ons afgelopen en gaven ons een preek over de stokken die wij aan ons spandoek bevestigd hadden – en ons spandoek werd geript. Gedwee hebben we deze behandeling ondergaan, en uiteindelijk hebben we ons spandoek, beschadigd en wel, weer in onze armen gesloten.

Twee lotgenoten hadden een plekje voor het podium weten te bemachtigen en loodsten ons door de menigte heen naar voren, zodat ons spandoek toch nog zichtbaar zou zijn. De opening begon met een muzikaal welkom van Altrecht – GGZ, in het pakket, werd er door 10.000 mensen over het Malieveld geroepen.

Dagvoorzitter Jacobine Geel, en Marjan ter Avest van het LPGGZ heetten ons welkom, en de manifestatie was begonnen. Twee dappere cliënten vertelden ons hun verhaal, en de ingrijpende gevolgen die deze bezuinigen voor hen zouden hebben. En niet alleen zij zullen hier het dupe van worden…

Hierna werd er een protestlied gezongen, gebaseerd op de melodie van ‘Oh, oh, Den Haag’, met aangepaste tekst natuurlijk: ‘Oh, Oh, Den Haag – de cliënt wordt niet begrepen! Een eigen bijdrage, een verkeerde keus!’

Vervolgens was er een korte toespraak van Arnoud van Buuren, gevolgd door een film met de muziek ‘Something inside so strong’. Treffende tekst, en bereikte zijn doel. Hierna waren er wederom twee cliënten aan het woord, die duidelijk maakten dat herstel wel degelijk mogelijk is, maar dan wel met goede begeleiding vanuit de GGZ.
Ook de klinische kinder- en jeugdpsychiater Rutger Jan van der Gaag hield een korte toespraak over de ingrijpende gevolgen van deze bezuinigingen, en vervolgens was er weer muziek. Dit keer was het een aangepaste tekst op de oudhollandse meezinger “Het kleine café aan de haven”, gezongen door psychiater en muzikant Remmers van Veldhuizen.
En natuurlijk werd hij bijgevallen door de 10.000 demonstranten die allemaal uit volle borst meezongen. Dit lied werd opgevolgd door een protestlied met filmpje vanuit de psychologen en psychotherapeuten de “Psycho Killers”.

Protestlied; Wij zeggen 'nee' tegen eigen bijdrage http://www.youtube.com/watch?v=zLyRZOR-Wek
Hierna trad Hannie van Leeuwen (85), oud bestuurslid van het CDA op het podium. ‘Er is een bezuinigingsgolf over Nederland gekomen die zijn weerga niet kent en de meest kwetsbare mensen het hardst treft. Dat is onrechtvaardig!’ Waarop de menigte scandeerde: ‘Hannie, Hannie, Hannie.’ Hiermee spaarde ze haar partijgenoten in het kabinet niet, en deed zij een beroep op de solidariteit van de samenleving.

Hannie van Leeuwen werd opgevolgd door een aantal Tweede Kamerleden vanuit de coalitie, Anne Mulder (VVD), Margreeth Smilders (CDA) en Karen Gerbrands (PVV). De leden van de coalitie hadden het zwaar te voorduren en werden uitgefloten door de menigte. Hierdoor konden ze zich moeilijk verstaanbaar maken en kwamen ze niet verder dan een aantal zinnen.

De coalitie werd opgevolgd door de oppositiepartijen (PvdA, SP, GroenLinks, CU, D66), zij hadden het uiteraard een stuk makkelijker. Pia Dijkstra (D66) gaf aan dat er inderdaad bezuinigd moet worden, maar dat D66 ervoor pleit dat een eigen bijdrage voor alle zorg moet gelden. Job Cohen (PvdA) gaf aan dat hij stond voor zorg dichtbij huis. “Geef mensen zo snel mogelijk zorg. Hoe eerder hoe beter. Bovendien bespaar je zo kosten omdat er dan een minder groot beroep wordt gedaan op dure zorg.” Emiel Roemer voegde hier nog aan toe dat dit klap op klap is, en dezelfde groep mensen steeds maar weer wordt getroffen door de bezuinigingen van dit kabinet. Dit werd met luid gejuich en applaus ontvangen.
Toespraak Job Cohen; http://www.youtube.com/watch?v=crdJWZuBAhE

Rond 17.45 kwam minister Schippers zelf het podium op, om de petitie in ontvangst te nemen. Waarop er luid gejoel ontstond vanuit de menigte. Marjan ter Avest overhandigde de petitie met ruim 47.000 handtekeningen aan minister Schippers, waarna Schippers het Malieveld ook zelf even toesprak. Uit haar toespraak bleek dat zij niet van gedachte veranderde, en hier zelfs niet over twijfelde – ook al zijn er inmiddels passende alternatieven aangedragen vanuit de GGZ, en heeft het PwC de bezuinigingen onderzocht, en nadrukkelijk afgeraden.
Toespraak minister Schipper; http://www.youtube.com/watch?v=fFQOErM5OgQ

Ik heb vol verbijstering het kamerdebat over de bezuinigingen op de Geestelijke Gezondheidszorg gevolgd. Volgens de PVV-fractie zijn psychiatrische patiënten geen volwaardige burgers en Mulder van de VVD voegt hieraan toe dat iedereen wel 25 euro kan missen. Ik vraag me dan toch ten zeerste af waar onvolwaardige burgers in een onmenselijke maatschappij met een oneerlijke uitkering deze ondoordachte extra bijdrage vandaan moeten halen…

Beatrix – LSZ

Protestmanifestatie bezuinigingen GGZ 29 juni is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.

Samen met een bondgenoot ben ik afgereisd naar Den Haag Centraal, en een twee meter hoog en tweeënhalf meter breed spandoek vraagt natuurlijk om de nodige aandacht. In de intercity werd ons door de passagiers en de conducteur in de trein al gevraagd het spandoek uit te rollen in dit verder toe te lichten – het actievoeren was al begonnen!
Op het station van Den Haag Centraal was het een drukte van jewelste. Overal stonden mensen met spandoeken elkaar op te wachten, organisaties die aan het ‘koppen-tellen’ waren, en netwerkende dames in het toilet met spandoeken van Ypsilon. Nadat we allemaal compleet waren zijn we richting het Malieveld gelopen.

Onderweg kwamen we opmerkelijk genoeg nog een aantal bekenden tegen, en voor het Malieveld hebben we nog even stilgestaan. De ME kwam op ons afgelopen en gaven ons een preek over de stokken die wij aan ons spandoek bevestigd hadden – en ons spandoek werd geript. Gedwee hebben we deze behandeling ondergaan, en uiteindelijk hebben we ons spandoek, beschadigd en wel, weer in onze armen gesloten.

Twee lotgenoten hadden een plekje voor het podium weten te bemachtigen en loodsten ons door de menigte heen naar voren, zodat ons spandoek toch nog zichtbaar zou zijn. De opening begon met een muzikaal welkom van Altrecht – GGZ, in het pakket, werd er door 10.000 mensen over het Malieveld geroepen.

Dagvoorzitter Jacobine Geel, en Marjan ter Avest van het LPGGZ heetten ons welkom, en de manifestatie was begonnen. Twee dappere cliënten vertelden ons hun verhaal, en de ingrijpende gevolgen die deze bezuinigen voor hen zouden hebben. En niet alleen zij zullen hier het dupe van worden…

Hierna werd er een protestlied gezongen, gebaseerd op de melodie van ‘Oh, oh, Den Haag’, met aangepaste tekst natuurlijk: ‘Oh, Oh, Den Haag – de cliënt wordt niet begrepen! Een eigen bijdrage, een verkeerde keus!’

Vervolgens was er een korte toespraak van Arnoud van Buuren, gevolgd door een film met de muziek ‘Something inside so strong’. Treffende tekst, en bereikte zijn doel. Hierna waren er wederom twee cliënten aan het woord, die duidelijk maakten dat herstel wel degelijk mogelijk is, maar dan wel met goede begeleiding vanuit de GGZ.
Ook de klinische kinder- en jeugdpsychiater Rutger Jan van der Gaag hield een korte toespraak over de ingrijpende gevolgen van deze bezuinigingen, en vervolgens was er weer muziek. Dit keer was het een aangepaste tekst op de oudhollandse meezinger “Het kleine café aan de haven”, gezongen door psychiater en muzikant Remmers van Veldhuizen.
En natuurlijk werd hij bijgevallen door de 10.000 demonstranten die allemaal uit volle borst meezongen. Dit lied werd opgevolgd door een protestlied met filmpje vanuit de psychologen en psychotherapeuten de “Psycho Killers”.

Protestlied; Wij zeggen 'nee' tegen eigen bijdrage http://www.youtube.com/watch?v=zLyRZOR-Wek
Hierna trad Hannie van Leeuwen (85), oud bestuurslid van het CDA op het podium. ‘Er is een bezuinigingsgolf over Nederland gekomen die zijn weerga niet kent en de meest kwetsbare mensen het hardst treft. Dat is onrechtvaardig!’ Waarop de menigte scandeerde: ‘Hannie, Hannie, Hannie.’ Hiermee spaarde ze haar partijgenoten in het kabinet niet, en deed zij een beroep op de solidariteit van de samenleving.

Hannie van Leeuwen werd opgevolgd door een aantal Tweede Kamerleden vanuit de coalitie, Anne Mulder (VVD), Margreeth Smilders (CDA) en Karen Gerbrands (PVV). De leden van de coalitie hadden het zwaar te voorduren en werden uitgefloten door de menigte. Hierdoor konden ze zich moeilijk verstaanbaar maken en kwamen ze niet verder dan een aantal zinnen.

De coalitie werd opgevolgd door de oppositiepartijen (PvdA, SP, GroenLinks, CU, D66), zij hadden het uiteraard een stuk makkelijker. Pia Dijkstra (D66) gaf aan dat er inderdaad bezuinigd moet worden, maar dat D66 ervoor pleit dat een eigen bijdrage voor alle zorg moet gelden. Job Cohen (PvdA) gaf aan dat hij stond voor zorg dichtbij huis. “Geef mensen zo snel mogelijk zorg. Hoe eerder hoe beter. Bovendien bespaar je zo kosten omdat er dan een minder groot beroep wordt gedaan op dure zorg.” Emiel Roemer voegde hier nog aan toe dat dit klap op klap is, en dezelfde groep mensen steeds maar weer wordt getroffen door de bezuinigingen van dit kabinet. Dit werd met luid gejuich en applaus ontvangen.
Toespraak Job Cohen; http://www.youtube.com/watch?v=crdJWZuBAhE

Rond 17.45 kwam minister Schippers zelf het podium op, om de petitie in ontvangst te nemen. Waarop er luid gejoel ontstond vanuit de menigte. Marjan ter Avest overhandigde de petitie met ruim 47.000 handtekeningen aan minister Schippers, waarna Schippers het Malieveld ook zelf even toesprak. Uit haar toespraak bleek dat zij niet van gedachte veranderde, en hier zelfs niet over twijfelde – ook al zijn er inmiddels passende alternatieven aangedragen vanuit de GGZ, en heeft het PwC de bezuinigingen onderzocht, en nadrukkelijk afgeraden.
Toespraak minister Schipper; http://www.youtube.com/watch?v=fFQOErM5OgQ

Ik heb vol verbijstering het kamerdebat over de bezuinigingen op de Geestelijke Gezondheidszorg gevolgd. Volgens de PVV-fractie zijn psychiatrische patiënten geen volwaardige burgers en Mulder van de VVD voegt hieraan toe dat iedereen wel 25 euro kan missen. Ik vraag me dan toch ten zeerste af waar onvolwaardige burgers in een onmenselijke maatschappij met een oneerlijke uitkering deze ondoordachte extra bijdrage vandaan moeten halen…

Beatrix – LSZ

Protestmanifestatie bezuinigingen GGZ 29 juni is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.

Ik, Peter van der Ven, ben een 20-jarige student uit Enschede, waar ik Media, Informatie en Communicatie studeer. Na mijn studieperiode van vier jaar hoop ik dit jaar in de media mijn ambities te kunnen waarmaken. Voor mijn stage van 6 maanden heb ik in 2009 Enschede tijdelijk verlaten voor Amsterdam, waar ik voor Eyeworks heb meegewerkt aan programma’s als CQC (Veronica) en Kinderen Dansen Op Het IJs (SBS6). Na mijn periode in Amsterdam ben ik teruggekeerd in Enschede om onderzoek te doen voor de Twentsche Courant Tubantia op het gebied van Social Media en heb ik meegewerkt aan een innovatief project voor de Creatieve Fabriek in Hengelo.

Daarna had ik voor mezelf besloten een documentaire te maken. Aangezien ik tijdens mijn periode in Amsterdam een halfjaar lang had gewerkt op de afdeling entertainment, wilde ik graag een informatieve documentaire maken. Over een onderwerp waar ik weinig van afwist en ik uiteraard heel nieuwsgierig naar zou zijn.

Na enig rondspeuren op het internet had ik tientallen mogelijke onderwerpen voor mijn documentaire gevonden. Na het wegstrepen bleek een onderwerp over waarvan ik overtuigd was dat ik daar mijn documentaire over zou moeten maken. Dit bleek zelfbeschadiging te zijn.

Waarom? Het beeld dat zelfbeschadiging bij mij opriep ging niet veel verder dan krassen en snijden. Over het onderwerp heb ik in het verleden nauwelijks iets van gehoord en ik had geen weet van hoeveel het voorkwam in Nederland. Daarnaast wist ik direct dat de gemiddelde Nederlander een zeer uitgesproken mening zou hebben over het onderwerp. Zelf wilde ik ook graag een mening vormen, maar dit lukte mij niet. Hiervoor wist ik lang niet voldoende van het onderwerp en de achter spelende gedachten bij de zelfbeschadigers.

Nadat ik research heb gedaan op het internet kwam ik ook meer te weten over het onderwerp. Maar niet alles kon ik hier terugvinden. Zelfbeschadiging is geen gemakkelijk onderwerp omdat de aanloop tot zelfbeschadigen een grote diversiteit kent. Daarnaast krijgt de zelfbeschadiger wel direct een stempel wanneer de omgeving weet van de zelfbeschadiging.

Naarmate de voorbereidingen voor de documentaire duurde, besefte ik meer en meer dat ik een goede keuze had gemaakt om voor dit onderwerp te kiezen. Ik weet dat ik het mijzelf niet makkelijk heb gemaakt, maar zelfbeschadiging wordt door de media en overheid, naar mijn mening, onderschat.

Met de documentaire wil ik graag een eerlijk en helder beeld creëren hoe zelfbeschadiging in elkaar zit. Ik heb met drie geweldige vrouwen het monoloog gevoerd over zelfbeschadiging en zij vormen de rode draad door de documentaire. Daarnaast heb ik gesproken met de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging en een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige voor een ander point-of-view. Tot slot ben ik de straat opgegaan om te vragen hoe er hier over zelfbeschadiging wordt gedacht. Uit de reacties van jong en oud merk ik dat het beladen onderwerp vooral nogal wat vreemde reacties hebben gezorgd.

De documentaire zal in juni op het internet verschijnen op mijn eigen website petervanderven.nl, die momenteel nog in ontwikkeling is. Met het verspreiden van de documentaire zal ik niemand kunnen laten stoppen. Wat ik belangrijk vind is dat wij over het onderwerp nadenken voordat wij onze mening tentoonspreiden. Als ik met deze documentaire mee kan helpen het taboe te doorbreken zou ik het geweldig vinden.

Documentaire over zelfbeschadiging is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.

Ik, Peter van der Ven, ben een 20-jarige student uit Enschede, waar ik Media, Informatie en Communicatie studeer. Na mijn studieperiode van vier jaar hoop ik dit jaar in de media mijn ambities te kunnen waarmaken. Voor mijn stage van 6 maanden heb ik in 2009 Enschede tijdelijk verlaten voor Amsterdam, waar ik voor Eyeworks heb meegewerkt aan programma’s als CQC (Veronica) en Kinderen Dansen Op Het IJs (SBS6). Na mijn periode in Amsterdam ben ik teruggekeerd in Enschede om onderzoek te doen voor de Twentsche Courant Tubantia op het gebied van Social Media en heb ik meegewerkt aan een innovatief project voor de Creatieve Fabriek in Hengelo.

Daarna had ik voor mezelf besloten een documentaire te maken. Aangezien ik tijdens mijn periode in Amsterdam een halfjaar lang had gewerkt op de afdeling entertainment, wilde ik graag een informatieve documentaire maken. Over een onderwerp waar ik weinig van afwist en ik uiteraard heel nieuwsgierig naar zou zijn.

Na enig rondspeuren op het internet had ik tientallen mogelijke onderwerpen voor mijn documentaire gevonden. Na het wegstrepen bleek een onderwerp over waarvan ik overtuigd was dat ik daar mijn documentaire over zou moeten maken. Dit bleek zelfbeschadiging te zijn.

Waarom? Het beeld dat zelfbeschadiging bij mij opriep ging niet veel verder dan krassen en snijden. Over het onderwerp heb ik in het verleden nauwelijks iets van gehoord en ik had geen weet van hoeveel het voorkwam in Nederland. Daarnaast wist ik direct dat de gemiddelde Nederlander een zeer uitgesproken mening zou hebben over het onderwerp. Zelf wilde ik ook graag een mening vormen, maar dit lukte mij niet. Hiervoor wist ik lang niet voldoende van het onderwerp en de achter spelende gedachten bij de zelfbeschadigers.

Nadat ik research heb gedaan op het internet kwam ik ook meer te weten over het onderwerp. Maar niet alles kon ik hier terugvinden. Zelfbeschadiging is geen gemakkelijk onderwerp omdat de aanloop tot zelfbeschadigen een grote diversiteit kent. Daarnaast krijgt de zelfbeschadiger wel direct een stempel wanneer de omgeving weet van de zelfbeschadiging.

Naarmate de voorbereidingen voor de documentaire duurde, besefte ik meer en meer dat ik een goede keuze had gemaakt om voor dit onderwerp te kiezen. Ik weet dat ik het mijzelf niet makkelijk heb gemaakt, maar zelfbeschadiging wordt door de media en overheid, naar mijn mening, onderschat.

Met de documentaire wil ik graag een eerlijk en helder beeld creëren hoe zelfbeschadiging in elkaar zit. Ik heb met drie geweldige vrouwen het monoloog gevoerd over zelfbeschadiging en zij vormen de rode draad door de documentaire. Daarnaast heb ik gesproken met de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging en een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige voor een ander point-of-view. Tot slot ben ik de straat opgegaan om te vragen hoe er hier over zelfbeschadiging wordt gedacht. Uit de reacties van jong en oud merk ik dat het beladen onderwerp vooral nogal wat vreemde reacties hebben gezorgd.

De documentaire zal in juni op het internet verschijnen op mijn eigen website petervanderven.nl, die momenteel nog in ontwikkeling is. Met het verspreiden van de documentaire zal ik niemand kunnen laten stoppen. Wat ik belangrijk vind is dat wij over het onderwerp nadenken voordat wij onze mening tentoonspreiden. Als ik met deze documentaire mee kan helpen het taboe te doorbreken zou ik het geweldig vinden.

Documentaire over zelfbeschadiging is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.

Afgelopen vrijdag gaven projectleider Sonja Nijon en ervaringsdeskundige Aurelia Brouwers een rondleiding voor studenten van het ROC in Apeldoorn. De rondleiding bestond eerst uit informatie over zelfbeschadiging, de plek die het in neemt in onze maatschappij en er werd een uitleg gegeven over waarom de expositie is bedacht en wat de kracht ervan is. Aurelia vertelde vanuit eigen ervaringen door stukken voor te lezen. In de stukken werd in detail verteld hoe en waarom ze begon met zelfbeschadigen, waar ze in de hulpverlening tegenaan liep en hoe ze langzaam maar zeker haar weg weer naar boven vindt. Naderhand werd de expositie getoond en konden de studenten vragen stellen. Hieronder in het kort hoe het was voor Aurelia.

Ik vond het heel erg mooi. Ik was in eerste instantie bang dat het van die ongeinteresseerde tieners waren (bij het ROC denk ik meestal aan 16 – 20 jarigen, no offence) maar dat was dus totaal niet zo. Ze waren allemaal heel erg geïnteresseerd, wilden inderdaad meer weten. Gelukkig waren een aantal al ervaren met zelfbeschadiging in hun werk. Ik had echt het gevoel dat deze mensen echt wat willen veranderen. Als zij de eerste lichting nieuwe hulpverleners zijn (dus hulpverleners die anders naar zelfbeschadiging kijken) dan voorspel ik veel goeds voor de toekomst. 1 ding wat iemand zei na aanleiding van mijn voorgelezen stuk was zo mooi. Ze zei: 'Ik voelde letterlijk het mes over mijn huid gaan, ik kreeg spontaan pijn.' Dat vind ik echt een compliment. Kennelijk kan ik zo beeldend schrijven. De docent had ook interesse in een gastcollege voor volgend schooljaar. Ze zal hierover contact opnemen.
Naderhand kwamen een aantal studenten naar me toe die me bedankten voor mijn openheid, vond ik erg fijn om te horen. Ons werk werpt zijn vruchten af.

De expositie is nog tot 1 juli te bewonderen op het terrein van GGNet in Apeldoorn. Als u interesse heeft in een rondleiding, mail dan naar stichting@zelfbeschadiging.nl.

Met Mij Alles Goed in Apeldoorn is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.

Ervaringsverhaal van een man is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.

Om half 3 zijn we met z'n allen richting het Leidseplein gegaan, onderweg gescheiden door een wat overenthousiaste metro, maar wel weer goed gekomen. In de tram naar het Leidseplein belde Wim Kannekens van de PSY, of het interview om half 4 kon – op het Leidseplein. Daar hebben we even goed gekeken hoe we zouden staan, waar we zouden staan en de flyers, presentjes en petjes verdeeld.
Daarna had ik het interview met de PSY.

Daarna zijn we met z'n allen weer teruggegaan naar het Leidseplein waar we de deelnemers hebben opgewacht. Uiteindelijk hadden we denk ik 40 deelnemers. De mediastudenten hebben vandaag ook nog opnames gemaakt.
Toen we aankwamen op het Leidseplein was ik even verbaasd. De lotgenoten hadden zich enorm goed aan de afspraak gehouden en het plein leek gewoon 'leeg'. Ik ben nog even naar de politie gelopen om te vragen of ze op de hoogte waren van de kennisgeving Рyou'll never know, en daarna 'verdwenen' er groepjes deelnemers om zich te verbinden in de steegjes, caf̩etjes en de WC bij de BurgerKing.
5 minuten voor de flashmob zijn we begonnen met flyeren.
Bij het startsein van Marleen stond er binnen 10 seconden een hele flashmob op het Leidseplein. Dat moment was heel mooi. Er waren verbaasde blikken van voorbijgangers, en het werd gewoon 'stil' op het Leidseplein. Mensen stonden stil, en mensen vielen stil – heel bijzonder. Ondertussen gingen de flyeraars door. Ik hoorde verschillende reacties links en rechts, van "Nee" en "Onzin" tot "Wat goed dat jullie hier aandacht voor vragen. Uiteindelijk hebben we 10 minuten stilgestaan bij zelfbeschadiging omdat Marleen de tijd een beetje vergeten was. Daarna hebben we nog even geflyerd.

Ik kreeg zelf kippenvel van het enthousiasme van de deelnemers, de uitvoering van de flashmob en de soepelheid waarmee dat ging, heel bijzonder. Achteraf bleef er toch nog een kudde hangen, maargoed.
Na de flashmob kwamen ook Trees en Heleen van het bestuur van deLSZ  ineens te voorschijn, die de hele tijd 'undercover', meegekeken bleken te hebben, leuk dat jullie er ook bij waren!

Volgens de mensen buiten de mob, Dré, de flyeraars, Heleen, Trees, zag het er heel mooi en sprekend uit, ik ben benieuwd naar de beelden!
Later heb ik nog een interview gehad met Bas voor een stukje op het YouTube-kanaal van 'SelfHarmSupport'.

Het is een lange vermoeiende dag geweest. Maar net als ik voelden de anderen ook dezelfde eensgezinsheid, enthousiasme, verbondenheid, interactie en 'het contact'. Het was heel bijzonder, kan het niet goed uitleggen – maar indrukwekkend was het zeker. En het blijft bijzonder dat lotgenoten uit heel Nederland bij elkaar komen voor 5 minuten..
Al met al, voor mijn gevoel is SIAD 2011 zeer geslaagd!
Bea

Flashmob 1 maart Self Injury Awareness Day is a post from Landelijke Stichting Zelfbeschadiging in-zicht.