Er is een ongeluk gebeurd.
Twee jonge mannen zijn doorgereden na het tanken zonder te betalen. De politie achtervolgt de benzinedieven op de A2 richting Amsterdam. Bij Abcoude botst de vluchtauto op de achterste auto van een file. Eén van de inzittenden van de achterste auto overlijdt. De twee mannen in de vluchtauto zijn licht gewond. Per ambulance  worden ze naar het ziekenhuis vervoerd.

Hoe zouden zij op de SEH worden behandeld?
Moeten ze lang wachten op behandeling omdat hun verwondingen hun eigen schuld zijn?
Worden ze door het medisch personeel bestraffend toegesproken?
Uit het personeel onbegrip en woede over de gevolgen van hun daden voor anderen?
Worden de wonden zonder verdoving gehecht ?

Nee.
Uiteraard niet.
Want iedereen heeft volgens internationale medische richtlijnen recht op een zorgzame en menselijke behandeling. Eigen negatieve opvattingen over de oorzaak van de verwondingen mogen niet doorwerken in de behandeling van een cliënt.

Diezelfde avond is er ook een ander ongeluk gebeurd. Een jonge vrouw voelt zich geïsoleerd, vervreemd van zichzelf en anderen, zit gevangen in een cirkel van angst, verdriet en verwarring. Moe van het constante gevecht tegen pijnlijke herinneringen, wil  ze niemand tot last zijn. Ze heeft nooit geleerd hulp te vragen. Het had in het verleden ook nooit zin dat te doen. Het mes is haar enige vriend. De gekliefde huid brengt even rust.  Maar daarna is er de schaamte. De wonden moeten  worden gehecht. Op de SEH komt ze in haar eentje aan. Ze krijgt de minste urgentie, want haar wonden heeft ze zelf toegebracht.  Ze wordt bestraffend toegesproken, want hiervoor zijn  artsen niet opgeleid.  Ze wordt zonder verdoving gehecht want ze voelt toch geen pijn.

Mensen die zichzelf beschadigen worden door artsen en verpleegkundigen meer dan eens zodanig bejegend, dat ze zich na de behandeling slechter voelen dan daarvoor.  Hoe kan het dat de mannen uit het eerste voorbeeld een betere medische behandeling ontvangen dan de vrouw die niemand tot last wil zijn? Dit staat haaks op de uitgangspunten voor ethisch medisch handelen die internationaal  zijn uitgewerkt. De Landelijke Stichting Zelfbeschadiging pleit voor een zorgzame en menselijke medische behandeling voor iedereen.

Meer lezen over de tien mensenrechten van personen die zichzelf beschadigen?  Zie link: http://www.stichtingzelfbeschadiging.nl … verwonden/

Dit najaar start de LSZ met een nieuwe gespreksgroep voor lotgenoten in haar pand aan de koningslaan 101 te Utrecht.

Het doel van de gespreksgroep is het verkrijgen van inzicht in de achtergronden, aard en functie van de zelfbeschadiging, en het werken aan persoonlijke doelen m.b.t. zelfbeschadiging en herstel. Hierbij word gebruik gemaakt van de ervaringen van de groepsleden zelf (zelfhulp) en de ervaringsdeskundige groepsbegeleiders (praktijk en theorie).
Er zal met thema's gewerkt worden als: wat betekent zelfbeschadiging voor mij? Hoe ga ik om met littekens en/of reacties uit de omgeving? Wat helpt bij mijn herstel? ect.
De groep komt in totaal 10 keer bijeen; De eerste bijeenkomst zal een kennismaking zijn, en vervolgens zullen er 8 bijeenkomsten plaatsvinden; eens in de twee weken. Er zal afgesloten worden met een terugkomdag.
Er is plaats voor maximaal 8 deelnemers vanaf 18 jaar. Afhankelijk van het aantal deelnemers duurt een bijeenkomst 2 of 2,5 uur.

De groepsbijeenkomsten zullen plaatsvinden op een doordeweekse middag of avond. De kosten voor deelname aan de gespreksgroep bedragen 60 euro, inclusief materiaal en versnaperingen. Over een eventuele financiele regeling kan overlegd worden indien de kosten een belemmering vormen voor deelname aan de groep.

Als je geinteresseerd bent in deelname kun je vrijblijvend contact opnemen met de LSZ en/of de folder bestellen. Voorafgaand aan de deelname zul je worden uitgenodigd voor een aanmeldingsgesprek.

Tel: 030-2311472 (bereikbaar op woensdag)
Mail: stichting@zelfbeschadiging.nl

Contactpersonen: Jolanda de Jongh, Sanne Janssen, Channa Moed.

Dit najaar start de LSZ met een nieuwe gespreksgroep voor lotgenoten in haar pand aan de koningslaan 101 te Utrecht.

Het doel van de gespreksgroep is het verkrijgen van inzicht in de achtergronden, aard en functie van de zelfbeschadiging, en het werken aan persoonlijke doelen m.b.t. zelfbeschadiging en herstel. Hierbij word gebruik gemaakt van de ervaringen van de groepsleden zelf (zelfhulp) en de ervaringsdeskundige groepsbegeleiders (praktijk en theorie).
Er zal met thema's gewerkt worden als: wat betekent zelfbeschadiging voor mij? Hoe ga ik om met littekens en/of reacties uit de omgeving? Wat helpt bij mijn herstel? ect.
De groep komt in totaal 10 keer bijeen; De eerste bijeenkomst zal een kennismaking zijn, en vervolgens zullen er 8 bijeenkomsten plaatsvinden; eens in de twee weken. Er zal afgesloten worden met een terugkomdag.
Er is plaats voor maximaal 8 deelnemers vanaf 18 jaar. Afhankelijk van het aantal deelnemers duurt een bijeenkomst 2 of 2,5 uur.

De groepsbijeenkomsten zullen plaatsvinden op een doordeweekse middag of avond. De kosten voor deelname aan de gespreksgroep bedragen 60 euro, inclusief materiaal en versnaperingen. Over een eventuele financiele regeling kan overlegd worden indien de kosten een belemmering vormen voor deelname aan de groep.

Als je geinteresseerd bent in deelname kun je vrijblijvend contact opnemen met de LSZ en/of de folder bestellen. Voorafgaand aan de deelname zul je worden uitgenodigd voor een aanmeldingsgesprek.

Tel: 030-2311472 (bereikbaar op woensdag)
Mail: stichting@zelfbeschadiging.nl

Contactpersonen: Jolanda de Jongh, Sanne Janssen, Channa Moed.

Gisteren ben ik samen met Sonja en Sanne naar de protestmanifestatie op het Malieveld in Den Haag geweest, tegen de bezuinigingen in de Geestelijke Gezondheidszorg. In eerste instantie hebben we er even over nagedacht, omdat we het niet altijd met de initiatieven, beleidsplannen en richtlijnen van de GGZ eens zijn. Toch werpt de eigen bijdrage een enorme drempel op voor de cliënten, wat er uiteindelijk toe kan leiden dat cliënten geen, of veel te laat hulp, begeleiding en ondersteuning krijgen. Belachelijk en onverteerbaar vonden wij, en niet alleen wij – de petitie van GGZNederland is meer dan 47000 keer ondertekend, en er stonden ruim 10.000 demonstranten op het Malieveld.

Samen met een bondgenoot ben ik afgereisd naar Den Haag Centraal, en een twee meter hoog en tweeënhalf meter breed spandoek vraagt natuurlijk om de nodige aandacht. In de intercity werd ons door de passagiers en de conducteur in de trein al gevraagd het spandoek uit te rollen in dit verder toe te lichten – het actievoeren was al begonnen!
Op het station van Den Haag Centraal was het een drukte van jewelste. Overal stonden mensen met spandoeken elkaar op te wachten, organisaties die aan het ‘koppen-tellen’ waren, en netwerkende dames in het toilet met spandoeken van Ypsilon. Nadat we allemaal compleet waren zijn we richting het Malieveld gelopen.

Onderweg kwamen we opmerkelijk genoeg nog een aantal bekenden tegen, en voor het Malieveld hebben we nog even stilgestaan. De ME kwam op ons afgelopen en gaven ons een preek over de stokken die wij aan ons spandoek bevestigd hadden – en ons spandoek werd geript. Gedwee hebben we deze behandeling ondergaan, en uiteindelijk hebben we ons spandoek, beschadigd en wel, weer in onze armen gesloten.

Twee lotgenoten hadden een plekje voor het podium weten te bemachtigen en loodsten ons door de menigte heen naar voren, zodat ons spandoek toch nog zichtbaar zou zijn. De opening begon met een muzikaal welkom van Altrecht – GGZ, in het pakket, werd er door 10.000 mensen over het Malieveld geroepen.

Dagvoorzitter Jacobine Geel, en Marjan ter Avest van het LPGGZ heetten ons welkom, en de manifestatie was begonnen. Twee dappere cliënten vertelden ons hun verhaal, en de ingrijpende gevolgen die deze bezuinigen voor hen zouden hebben. En niet alleen zij zullen hier het dupe van worden…

Hierna werd er een protestlied gezongen, gebaseerd op de melodie van ‘Oh, oh, Den Haag’, met aangepaste tekst natuurlijk: ‘Oh, Oh, Den Haag – de cliënt wordt niet begrepen! Een eigen bijdrage, een verkeerde keus!’

Vervolgens was er een korte toespraak van Arnoud van Buuren, gevolgd door een film met de muziek ‘Something inside so strong’. Treffende tekst, en bereikte zijn doel. Hierna waren er wederom twee cliënten aan het woord, die duidelijk maakten dat herstel wel degelijk mogelijk is, maar dan wel met goede begeleiding vanuit de GGZ.
Ook de klinische kinder- en jeugdpsychiater Rutger Jan van der Gaag hield een korte toespraak over de ingrijpende gevolgen van deze bezuinigingen, en vervolgens was er weer muziek. Dit keer was het een aangepaste tekst op de oudhollandse meezinger “Het kleine café aan de haven”, gezongen door psychiater en muzikant Remmers van Veldhuizen.
En natuurlijk werd hij bijgevallen door de 10.000 demonstranten die allemaal uit volle borst meezongen. Dit lied werd opgevolgd door een protestlied met filmpje vanuit de psychologen en psychotherapeuten de “Psycho Killers”.

Protestlied; Wij zeggen 'nee' tegen eigen bijdrage http://www.youtube.com/watch?v=zLyRZOR-Wek
Hierna trad Hannie van Leeuwen (85), oud bestuurslid van het CDA op het podium. ‘Er is een bezuinigingsgolf over Nederland gekomen die zijn weerga niet kent en de meest kwetsbare mensen het hardst treft. Dat is onrechtvaardig!’ Waarop de menigte scandeerde: ‘Hannie, Hannie, Hannie.’ Hiermee spaarde ze haar partijgenoten in het kabinet niet, en deed zij een beroep op de solidariteit van de samenleving.

Hannie van Leeuwen werd opgevolgd door een aantal Tweede Kamerleden vanuit de coalitie, Anne Mulder (VVD), Margreeth Smilders (CDA) en Karen Gerbrands (PVV). De leden van de coalitie hadden het zwaar te voorduren en werden uitgefloten door de menigte. Hierdoor konden ze zich moeilijk verstaanbaar maken en kwamen ze niet verder dan een aantal zinnen.

De coalitie werd opgevolgd door de oppositiepartijen (PvdA, SP, GroenLinks, CU, D66), zij hadden het uiteraard een stuk makkelijker. Pia Dijkstra (D66) gaf aan dat er inderdaad bezuinigd moet worden, maar dat D66 ervoor pleit dat een eigen bijdrage voor alle zorg moet gelden. Job Cohen (PvdA) gaf aan dat hij stond voor zorg dichtbij huis. “Geef mensen zo snel mogelijk zorg. Hoe eerder hoe beter. Bovendien bespaar je zo kosten omdat er dan een minder groot beroep wordt gedaan op dure zorg.” Emiel Roemer voegde hier nog aan toe dat dit klap op klap is, en dezelfde groep mensen steeds maar weer wordt getroffen door de bezuinigingen van dit kabinet. Dit werd met luid gejuich en applaus ontvangen.
Toespraak Job Cohen; http://www.youtube.com/watch?v=crdJWZuBAhE

Rond 17.45 kwam minister Schippers zelf het podium op, om de petitie in ontvangst te nemen. Waarop er luid gejoel ontstond vanuit de menigte. Marjan ter Avest overhandigde de petitie met ruim 47.000 handtekeningen aan minister Schippers, waarna Schippers het Malieveld ook zelf even toesprak. Uit haar toespraak bleek dat zij niet van gedachte veranderde, en hier zelfs niet over twijfelde – ook al zijn er inmiddels passende alternatieven aangedragen vanuit de GGZ, en heeft het PwC de bezuinigingen onderzocht, en nadrukkelijk afgeraden.
Toespraak minister Schipper; http://www.youtube.com/watch?v=fFQOErM5OgQ

Ik heb vol verbijstering het kamerdebat over de bezuinigingen op de Geestelijke Gezondheidszorg gevolgd. Volgens de PVV-fractie zijn psychiatrische patiënten geen volwaardige burgers en Mulder van de VVD voegt hieraan toe dat iedereen wel 25 euro kan missen. Ik vraag me dan toch ten zeerste af waar onvolwaardige burgers in een onmenselijke maatschappij met een oneerlijke uitkering deze ondoordachte extra bijdrage vandaan moeten halen…

Beatrix – LSZ

Gisteren ben ik samen met Sonja en Sanne naar de protestmanifestatie op het Malieveld in Den Haag geweest, tegen de bezuinigingen in de Geestelijke Gezondheidszorg. In eerste instantie hebben we er even over nagedacht, omdat we het niet altijd met de initiatieven, beleidsplannen en richtlijnen van de GGZ eens zijn. Toch werpt de eigen bijdrage een enorme drempel op voor de cliënten, wat er uiteindelijk toe kan leiden dat cliënten geen, of veel te laat hulp, begeleiding en ondersteuning krijgen. Belachelijk en onverteerbaar vonden wij, en niet alleen wij – de petitie van GGZNederland is meer dan 47000 keer ondertekend, en er stonden ruim 10.000 demonstranten op het Malieveld.

Samen met een bondgenoot ben ik afgereisd naar Den Haag Centraal, en een twee meter hoog en tweeënhalf meter breed spandoek vraagt natuurlijk om de nodige aandacht. In de intercity werd ons door de passagiers en de conducteur in de trein al gevraagd het spandoek uit te rollen in dit verder toe te lichten – het actievoeren was al begonnen!
Op het station van Den Haag Centraal was het een drukte van jewelste. Overal stonden mensen met spandoeken elkaar op te wachten, organisaties die aan het ‘koppen-tellen’ waren, en netwerkende dames in het toilet met spandoeken van Ypsilon. Nadat we allemaal compleet waren zijn we richting het Malieveld gelopen.

Onderweg kwamen we opmerkelijk genoeg nog een aantal bekenden tegen, en voor het Malieveld hebben we nog even stilgestaan. De ME kwam op ons afgelopen en gaven ons een preek over de stokken die wij aan ons spandoek bevestigd hadden – en ons spandoek werd geript. Gedwee hebben we deze behandeling ondergaan, en uiteindelijk hebben we ons spandoek, beschadigd en wel, weer in onze armen gesloten.

Twee lotgenoten hadden een plekje voor het podium weten te bemachtigen en loodsten ons door de menigte heen naar voren, zodat ons spandoek toch nog zichtbaar zou zijn. De opening begon met een muzikaal welkom van Altrecht – GGZ, in het pakket, werd er door 10.000 mensen over het Malieveld geroepen.

Dagvoorzitter Jacobine Geel, en Marjan ter Avest van het LPGGZ heetten ons welkom, en de manifestatie was begonnen. Twee dappere cliënten vertelden ons hun verhaal, en de ingrijpende gevolgen die deze bezuinigen voor hen zouden hebben. En niet alleen zij zullen hier het dupe van worden…

Hierna werd er een protestlied gezongen, gebaseerd op de melodie van ‘Oh, oh, Den Haag’, met aangepaste tekst natuurlijk: ‘Oh, Oh, Den Haag – de cliënt wordt niet begrepen! Een eigen bijdrage, een verkeerde keus!’

Vervolgens was er een korte toespraak van Arnoud van Buuren, gevolgd door een film met de muziek ‘Something inside so strong’. Treffende tekst, en bereikte zijn doel. Hierna waren er wederom twee cliënten aan het woord, die duidelijk maakten dat herstel wel degelijk mogelijk is, maar dan wel met goede begeleiding vanuit de GGZ.
Ook de klinische kinder- en jeugdpsychiater Rutger Jan van der Gaag hield een korte toespraak over de ingrijpende gevolgen van deze bezuinigingen, en vervolgens was er weer muziek. Dit keer was het een aangepaste tekst op de oudhollandse meezinger “Het kleine café aan de haven”, gezongen door psychiater en muzikant Remmers van Veldhuizen.
En natuurlijk werd hij bijgevallen door de 10.000 demonstranten die allemaal uit volle borst meezongen. Dit lied werd opgevolgd door een protestlied met filmpje vanuit de psychologen en psychotherapeuten de “Psycho Killers”.

Protestlied; Wij zeggen 'nee' tegen eigen bijdrage http://www.youtube.com/watch?v=zLyRZOR-Wek
Hierna trad Hannie van Leeuwen (85), oud bestuurslid van het CDA op het podium. ‘Er is een bezuinigingsgolf over Nederland gekomen die zijn weerga niet kent en de meest kwetsbare mensen het hardst treft. Dat is onrechtvaardig!’ Waarop de menigte scandeerde: ‘Hannie, Hannie, Hannie.’ Hiermee spaarde ze haar partijgenoten in het kabinet niet, en deed zij een beroep op de solidariteit van de samenleving.

Hannie van Leeuwen werd opgevolgd door een aantal Tweede Kamerleden vanuit de coalitie, Anne Mulder (VVD), Margreeth Smilders (CDA) en Karen Gerbrands (PVV). De leden van de coalitie hadden het zwaar te voorduren en werden uitgefloten door de menigte. Hierdoor konden ze zich moeilijk verstaanbaar maken en kwamen ze niet verder dan een aantal zinnen.

De coalitie werd opgevolgd door de oppositiepartijen (PvdA, SP, GroenLinks, CU, D66), zij hadden het uiteraard een stuk makkelijker. Pia Dijkstra (D66) gaf aan dat er inderdaad bezuinigd moet worden, maar dat D66 ervoor pleit dat een eigen bijdrage voor alle zorg moet gelden. Job Cohen (PvdA) gaf aan dat hij stond voor zorg dichtbij huis. “Geef mensen zo snel mogelijk zorg. Hoe eerder hoe beter. Bovendien bespaar je zo kosten omdat er dan een minder groot beroep wordt gedaan op dure zorg.” Emiel Roemer voegde hier nog aan toe dat dit klap op klap is, en dezelfde groep mensen steeds maar weer wordt getroffen door de bezuinigingen van dit kabinet. Dit werd met luid gejuich en applaus ontvangen.
Toespraak Job Cohen; http://www.youtube.com/watch?v=crdJWZuBAhE

Rond 17.45 kwam minister Schippers zelf het podium op, om de petitie in ontvangst te nemen. Waarop er luid gejoel ontstond vanuit de menigte. Marjan ter Avest overhandigde de petitie met ruim 47.000 handtekeningen aan minister Schippers, waarna Schippers het Malieveld ook zelf even toesprak. Uit haar toespraak bleek dat zij niet van gedachte veranderde, en hier zelfs niet over twijfelde – ook al zijn er inmiddels passende alternatieven aangedragen vanuit de GGZ, en heeft het PwC de bezuinigingen onderzocht, en nadrukkelijk afgeraden.
Toespraak minister Schipper; http://www.youtube.com/watch?v=fFQOErM5OgQ

Ik heb vol verbijstering het kamerdebat over de bezuinigingen op de Geestelijke Gezondheidszorg gevolgd. Volgens de PVV-fractie zijn psychiatrische patiënten geen volwaardige burgers en Mulder van de VVD voegt hieraan toe dat iedereen wel 25 euro kan missen. Ik vraag me dan toch ten zeerste af waar onvolwaardige burgers in een onmenselijke maatschappij met een oneerlijke uitkering deze ondoordachte extra bijdrage vandaan moeten halen…

Beatrix – LSZ

Binnenkort komt er een nieuwe documentaire uit over zelfbeschadiging waar de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging aan meegewerkt heeft. Hier lees je wie deze documentaire heeft gemaakt en wat hem motiveerde om dit te gaan doen.

Ik, Peter van der Ven, ben een 20-jarige student uit Enschede, waar ik Media, Informatie en Communicatie studeer. Na mijn studieperiode van vier jaar hoop ik dit jaar in de media mijn ambities te kunnen waarmaken. Voor mijn stage van 6 maanden heb ik in 2009 Enschede tijdelijk verlaten voor Amsterdam, waar ik voor Eyeworks heb meegewerkt aan programma’s als CQC (Veronica) en Kinderen Dansen Op Het IJs (SBS6). Na mijn periode in Amsterdam ben ik teruggekeerd in Enschede om onderzoek te doen voor de Twentsche Courant Tubantia op het gebied van Social Media en heb ik meegewerkt aan een innovatief project voor de Creatieve Fabriek in Hengelo.

Daarna had ik voor mezelf besloten een documentaire te maken. Aangezien ik tijdens mijn periode in Amsterdam een halfjaar lang had gewerkt op de afdeling entertainment, wilde ik graag een informatieve documentaire maken. Over een onderwerp waar ik weinig van afwist en ik uiteraard heel nieuwsgierig naar zou zijn.

Na enig rondspeuren op het internet had ik tientallen mogelijke onderwerpen voor mijn documentaire gevonden. Na het wegstrepen bleek een onderwerp over waarvan ik overtuigd was dat ik daar mijn documentaire over zou moeten maken. Dit bleek zelfbeschadiging te zijn.

Waarom? Het beeld dat zelfbeschadiging bij mij opriep ging niet veel verder dan krassen en snijden. Over het onderwerp heb ik in het verleden nauwelijks iets van gehoord en ik had geen weet van hoeveel het voorkwam in Nederland. Daarnaast wist ik direct dat de gemiddelde Nederlander een zeer uitgesproken mening zou hebben over het onderwerp. Zelf wilde ik ook graag een mening vormen, maar dit lukte mij niet. Hiervoor wist ik lang niet voldoende van het onderwerp en de achter spelende gedachten bij de zelfbeschadigers.

Nadat ik research heb gedaan op het internet kwam ik ook meer te weten over het onderwerp. Maar niet alles kon ik hier terugvinden. Zelfbeschadiging is geen gemakkelijk onderwerp omdat de aanloop tot zelfbeschadigen een grote diversiteit kent. Daarnaast krijgt de zelfbeschadiger wel direct een stempel wanneer de omgeving weet van de zelfbeschadiging.

Naarmate de voorbereidingen voor de documentaire duurde, besefte ik meer en meer dat ik een goede keuze had gemaakt om voor dit onderwerp te kiezen. Ik weet dat ik het mijzelf niet makkelijk heb gemaakt, maar zelfbeschadiging wordt door de media en overheid, naar mijn mening, onderschat.

Met de documentaire wil ik graag een eerlijk en helder beeld creëren hoe zelfbeschadiging in elkaar zit. Ik heb met drie geweldige vrouwen het monoloog gevoerd over zelfbeschadiging en zij vormen de rode draad door de documentaire. Daarnaast heb ik gesproken met de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging en een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige voor een ander point-of-view. Tot slot ben ik de straat opgegaan om te vragen hoe er hier over zelfbeschadiging wordt gedacht. Uit de reacties van jong en oud merk ik dat het beladen onderwerp vooral nogal wat vreemde reacties hebben gezorgd.

De documentaire zal in juni op het internet verschijnen op mijn eigen website petervanderven.nl, die momenteel nog in ontwikkeling is. Met het verspreiden van de documentaire zal ik niemand kunnen laten stoppen. Wat ik belangrijk vind is dat wij over het onderwerp nadenken voordat wij onze mening tentoonspreiden. Als ik met deze documentaire mee kan helpen het taboe te doorbreken zou ik het geweldig vinden.

Binnenkort komt er een nieuwe documentaire uit over zelfbeschadiging waar de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging aan meegewerkt heeft. Hier lees je wie deze documentaire heeft gemaakt en wat hem motiveerde om dit te gaan doen.

Ik, Peter van der Ven, ben een 20-jarige student uit Enschede, waar ik Media, Informatie en Communicatie studeer. Na mijn studieperiode van vier jaar hoop ik dit jaar in de media mijn ambities te kunnen waarmaken. Voor mijn stage van 6 maanden heb ik in 2009 Enschede tijdelijk verlaten voor Amsterdam, waar ik voor Eyeworks heb meegewerkt aan programma’s als CQC (Veronica) en Kinderen Dansen Op Het IJs (SBS6). Na mijn periode in Amsterdam ben ik teruggekeerd in Enschede om onderzoek te doen voor de Twentsche Courant Tubantia op het gebied van Social Media en heb ik meegewerkt aan een innovatief project voor de Creatieve Fabriek in Hengelo.

Daarna had ik voor mezelf besloten een documentaire te maken. Aangezien ik tijdens mijn periode in Amsterdam een halfjaar lang had gewerkt op de afdeling entertainment, wilde ik graag een informatieve documentaire maken. Over een onderwerp waar ik weinig van afwist en ik uiteraard heel nieuwsgierig naar zou zijn.

Na enig rondspeuren op het internet had ik tientallen mogelijke onderwerpen voor mijn documentaire gevonden. Na het wegstrepen bleek een onderwerp over waarvan ik overtuigd was dat ik daar mijn documentaire over zou moeten maken. Dit bleek zelfbeschadiging te zijn.

Waarom? Het beeld dat zelfbeschadiging bij mij opriep ging niet veel verder dan krassen en snijden. Over het onderwerp heb ik in het verleden nauwelijks iets van gehoord en ik had geen weet van hoeveel het voorkwam in Nederland. Daarnaast wist ik direct dat de gemiddelde Nederlander een zeer uitgesproken mening zou hebben over het onderwerp. Zelf wilde ik ook graag een mening vormen, maar dit lukte mij niet. Hiervoor wist ik lang niet voldoende van het onderwerp en de achter spelende gedachten bij de zelfbeschadigers.

Nadat ik research heb gedaan op het internet kwam ik ook meer te weten over het onderwerp. Maar niet alles kon ik hier terugvinden. Zelfbeschadiging is geen gemakkelijk onderwerp omdat de aanloop tot zelfbeschadigen een grote diversiteit kent. Daarnaast krijgt de zelfbeschadiger wel direct een stempel wanneer de omgeving weet van de zelfbeschadiging.

Naarmate de voorbereidingen voor de documentaire duurde, besefte ik meer en meer dat ik een goede keuze had gemaakt om voor dit onderwerp te kiezen. Ik weet dat ik het mijzelf niet makkelijk heb gemaakt, maar zelfbeschadiging wordt door de media en overheid, naar mijn mening, onderschat.

Met de documentaire wil ik graag een eerlijk en helder beeld creëren hoe zelfbeschadiging in elkaar zit. Ik heb met drie geweldige vrouwen het monoloog gevoerd over zelfbeschadiging en zij vormen de rode draad door de documentaire. Daarnaast heb ik gesproken met de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging en een Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige voor een ander point-of-view. Tot slot ben ik de straat opgegaan om te vragen hoe er hier over zelfbeschadiging wordt gedacht. Uit de reacties van jong en oud merk ik dat het beladen onderwerp vooral nogal wat vreemde reacties hebben gezorgd.

De documentaire zal in juni op het internet verschijnen op mijn eigen website petervanderven.nl, die momenteel nog in ontwikkeling is. Met het verspreiden van de documentaire zal ik niemand kunnen laten stoppen. Wat ik belangrijk vind is dat wij over het onderwerp nadenken voordat wij onze mening tentoonspreiden. Als ik met deze documentaire mee kan helpen het taboe te doorbreken zou ik het geweldig vinden.

Op dit moment staat de expositie Met Mij Alles Goed bij GGNet in Apeldoorn. De expositie trekt veel bekijks van allerlei doelgroepen: psychiatrisch patiënten, hulpverleners, toekomstige hulpverleners (studenten) en mensen die in hun omgeving te maken hebben met zelfbeschadiging. Denk hierbij aan partners en ouders.

Afgelopen vrijdag gaven projectleider Sonja Nijon en ervaringsdeskundige Aurelia Brouwers een rondleiding voor studenten van het ROC in Apeldoorn. De rondleiding bestond eerst uit informatie over zelfbeschadiging, de plek die het in neemt in onze maatschappij en er werd een uitleg gegeven over waarom de expositie is bedacht en wat de kracht ervan is. Aurelia vertelde vanuit eigen ervaringen door stukken voor te lezen. In de stukken werd in detail verteld hoe en waarom ze begon met zelfbeschadigen, waar ze in de hulpverlening tegenaan liep en hoe ze langzaam maar zeker haar weg weer naar boven vindt. Naderhand werd de expositie getoond en konden de studenten vragen stellen. Hieronder in het kort hoe het was voor Aurelia.

Ik vond het heel erg mooi. Ik was in eerste instantie bang dat het van die ongeinteresseerde tieners waren (bij het ROC denk ik meestal aan 16 – 20 jarigen, no offence) maar dat was dus totaal niet zo. Ze waren allemaal heel erg geïnteresseerd, wilden inderdaad meer weten. Gelukkig waren een aantal al ervaren met zelfbeschadiging in hun werk. Ik had echt het gevoel dat deze mensen echt wat willen veranderen. Als zij de eerste lichting nieuwe hulpverleners zijn (dus hulpverleners die anders naar zelfbeschadiging kijken) dan voorspel ik veel goeds voor de toekomst. 1 ding wat iemand zei na aanleiding van mijn voorgelezen stuk was zo mooi. Ze zei: 'Ik voelde letterlijk het mes over mijn huid gaan, ik kreeg spontaan pijn.' Dat vind ik echt een compliment. Kennelijk kan ik zo beeldend schrijven. De docent had ook interesse in een gastcollege voor volgend schooljaar. Ze zal hierover contact opnemen.
Naderhand kwamen een aantal studenten naar me toe die me bedankten voor mijn openheid, vond ik erg fijn om te horen. Ons werk werpt zijn vruchten af.

De expositie is nog tot 1 juli te bewonderen op het terrein van GGNet in Apeldoorn. Als u interesse heeft in een rondleiding, mail dan naar stichting@zelfbeschadiging.nl.

Ik ben ook een man, inmiddels in de veertig en vader van 2 kinderen. Ik kan me bijna niet anders herinneren dan dat ik mijzelf pijn doe. Het is allemaal al begonnen toen ik vier jaar oud was. Ik wil daar hier niet te veel over uitweiden, maar mijn vertrouwen is zodanig geschaad dat ik mij volledig afgesloten heb voor de buitenwereld. Van buiten leek alles mooi, maar van binnen was (ben?) ik verschrikkelijk eenzaam. Omdat ik mijn gevoelens niet kon uiten en niet mezelf was (ik probeer(de) altijd te voldoen aan de verwachting van anderen) deed ik mijzelf op allerlei manieren pijn. Na een aantal zelfmoordpogingen heb ik pas minder dan een jaar uitgevonden dat wat ik deed ook een naam had. Voor mij was het namelijk zó normaal en ik heb het ook wel verward met andere dingen. Sindsdien is er veel op gang gekomen. Ik ben hulp gaan zoeken en ben ook gaan deelnemen op forums over dit onderwerp. Ik ben er nu in ieder geval naar zorgverleners en lotgenoten wat opener over geworden, maar dit heeft als gevolg dat ook de zelfbeschadiging meer zichtbare vormen heeft aangenomen. Vroeger 'moest' ik alles verbergen zodat mijn ouders er nooit achter zouden komen. Nu boeit dat me niet meer zo, al is ook dat een heel ambivalent gevoel. 'Met Mij Alles Goed' een zo herkenbare uitdrukking. Maar achter het masker….. En als man helemaal.